Bir paytlar g'aroyib bir shaharchada Kir ismli bir oila yashar edi. Ularning kichkina, ammo chiroyli uyi bor edi, hovlisi keng bo'lib, uni mehr bilan bog'ga aylantirgan edi. Bu ularning muqaddas maskani, ular tasalli topib, son-sanoqsiz baxtni birga o'tkazgan joy edi.
Janob va missis Jonson va ularning ikki farzandi Emili va Jeymsdan iborat Cyrus tabiatning ishqibozlari edi. Ular hayotning oddiy zavq-shavqlarini asrab-avaylashdi, ularning bog‘i esa ishtiyoqi ko‘zgusiga aylandi. Har kuni ertalab ular bog'da to'planib, ko'tarilayotgan quyoshning issiqligidan zavqlanishardi.
Bog' har xil rangdagi jonli gullar bilan yorilib ketgan sehrli voha edi. Atirgullar, romashka va lolalar o'zining yoqimli hidi bilan havoni to'ldirdi. Oila tez-tez ayvonda o'tirib, yangi pishirilgan choyni ho'plar va rang-barang kapalaklarning bir guldan ikkinchisiga raqs tushishini tomosha qilishardi.
Bog'da Kir hayotni tarbiyalash san'atini kashf etdi. Emili va Jeyms o'zlarining sevimli sabzavotlarini ekishgan bog'ning kichik qismiga ega edilar. Ular o'simliklarni ehtiyotkorlik bilan parvarish qilishdi, ularni sug'orishdi va g'ayrat bilan begona o'tlarni yulib olishdi. Ularning mitti nihollari gullab-yashnagan o‘simliklarni tomosha qilishning quvonchi beqiyos edi.
Bog‘ oilaviy yig‘inlar va bayramlar o‘tkaziladigan joy bo‘lib ham xizmat qilgan. Ular baland eman soyasi ostida sayr qilish uchun dasturxon tuzib, birgalikda tayyorlagan mazali taomlaridan ziyofat qilishardi. Bog‘da kulgu yangrardi, ular hikoyalar o‘rtoqlashar, o‘yin o‘ynab, bir-birlari bilan zavqlanishardi.
Vaqt o'tishi bilan bog' shunchaki sevimli mashg'ulotdan ko'proq narsaga aylandi; bu ularning sevgisi va birligining ramziga aylandi. Og‘ir damlarda ular kulib, yig‘lab, taskin topadigan joy edi. Tug'ilgan kunni nishonlashmi yoki qayg'uli daqiqalarda bir-biriga tasalli berishmi, bog' doimo xavfsiz boshpana bo'lgan.
Bir yozda Jonson xonim kasal bo'lib qoldi va bir necha hafta kasalxonada qolishga majbur bo'ldi. Uning nurli borligisiz bog' huvillab ko'rinardi. Janob Jonson va bolalar unga quvonch keltirishga qaror qilgan holda, har kuni soatlab bog'ga g'amxo'rlik qilishdi va bu bog'ning jonli voha bo'lib qolishiga ishonch hosil qilishdi.
Jonson xonim uyiga qaytganida, gullab-yashnagan bog‘ni ko‘rib, qalbi quvonchdan to‘lqinlanib ketdi. Ularning mehr-muhabbat va fidoyiliklari uchun minnatdor bo‘lib, oilasini bag‘riga bosib, baxt ko‘z yoshlarini dumaladi. Bog' nafaqat uning, balki butun oilaning shifo manbaiga aylandi.
Yillar o'tdi va Jonson bolalari ulg'ayib, o'z orzulari sari ko'chib ketishdi. Uy bo'm-bo'sh edi, bog'da o'tmish xotiralari bor edi. Lekin har yozda ular uyga qaytib, bog‘da to‘planib, bolaligining aziz onlarini eslardilar.
Oila bog'i Kirning hayoti davomida sevgi, birlik va baxtning ramzi bo'lib qoldi. Bu hayot qiyinchiliklari orasida oila rishtalari va tabiatning oddiy zavqlari cheksiz quvonch keltirishi mumkinligini eslatdi. Shunday qilib, bog' gullab-yashnashda davom etdi, uning go'zalligi va iliqligi uning quchog'iga kirgan barchaga baxt tarqatdi.